نظرمراجع تقلید درباره استفراغ کردن عمدی روزه دار

نظرمراجع تقلید درباره استفراغ کردن عمدی روزه دار

روزه داران می‌دانند که استفراغ یا قی کردن روزه آنان را باطل خواهند کرد،حال نظر مراجع عظام تقلید را درمورد این حکم از روزه داری جویا میشویم.

نظر مقام معظم رهبری
هرگاه روزه‌‌ دار عمداً قَى کند اگر چه به‌واسطه‌ ى بیمارى و مثل آن ناچار به اینکار باشد، روزه‌اش باطل مى‌‌شود ولى اگر سهواً یا بى‌اختیار قى کند اشکال ندارد.اگر در هنگام آروغ زدن چیزى در دهانش بیاید باید آن را بیرون بریزد و اگر بى‌اختیار فرو رود روزه‌اش صحیح هست.

اگر روزه‌دار به جهت حالت تهوّع، قَى کند؛ روزه‌‏اش چه حکمى‌ دارد؟
اگر بى‌اختیار باشد، اشکال ندارد؛ ولى اگر از روى عمد باشد، روزه را باطل مى‌‏کند.

آیا قى کردن عمدى موجب کفّاره هست؟

نظر آیت الله مکارم شیرازی

قى کردن از روى عمد روزه را باطل مى کند، هرچند براى نجات از مسمومیّت و درمان بیمارى و مثل آن باشد، ولى قى کردن بدون اختیار یا از روى سهو روزه را باطل نمى کند.

اگر فردی به طور عمد در ماه رمضان قی کند«مثل فرو بردن انگشت در دهان» و موجب باطل شدن روزه شود آیا فرد باید کفاره آن روز را بپردازد یا نه فقط قضا کافیست؟

اگر عمداً باشد اضافه بر قضا کفاره هم دارد.

مطابق نظر آیت الله سیستانی
هرگاه روزه‏دار عمداً قی «استفراغ» کند هرچند به علت مرض یا برای نجات از مسمومیت و مثل آن ناچار به اینکار باشد، روزه‏اش باطل می شود ولی اگر سهواً یا بی‌‌اختیار قی کند، اشکال ندارد.

اگر فرد در شب چیزی بخورد که میداند به علّت خوردن آن، در روز، بی‌‌اختیار قی می کند، روزه‏اش صحیح هست.

اگر روزه‏ دار بتواند از قی کردن خودداری کند، چنانچه خود به خود انجام شده هست به گونه‌‌ای که عرفاً نگویند فرد، خودش را وادار به قی کردن نموده لازم نیست از آن پیش گیری کند و روزه‏اش صحیح می‌باشد.

طبق نظر آیت الله صافی گلپایگانی
هر گاه روزه‎دار عمداً قی کند اگر چه به واسطه مرض و مثل آن ناچار باشد، روزه‎اش باطل می‎شود، ولی اگر سهواً یا بی‎اختیار قی کند، اشکال ندارد.

اگر در شب چیزی بخورد که می‎داند به واسطه خوردن آن، در روز بی‎اختیار قی می‎کند، احتیاط واجب آن هست که روزه آن روز را قضا نماید.

اگر روزه‎دار بتواند از قی‌کردن خودداری کند، چنان‌چه برای او ضرر و مشقت نداشته باشد، باید خودداری نماید.

اگر مگس در گلوی روزه‎دار برود، چنان‌چه ممکن باشد، باید آن را بیرون آورد و روزه‎اش باطل نمی‎شود، ولی اگر بداند که به واسطه بیرون‌آوردن آن، قی می‎کند واجب نیست بیرون‌آوردن و روزه‎اش صحیح هست.

اگر سهواً چیزی را فرو ببرد و پیش از رسیدن به شکم یادش بیاید که روزه هست، چنان‌چه ممکن باشد باید آن را بیرون آورد، و روزه‎اش صحیح هست.

اگر یقین داشته باشد که به واسطه آروغ‌زدن، چیزی از گلو بیرون می‎آید، نباید عمداً آروغ بزند بلکه اگر احتمال بدهد بنابر احتیاط واجب آروغ نزند.

نورانی شدن قلب در روایات امامان و ائمه معصومین

نورانی شدن قلب در روایات امامان و ائمه معصومین

نورانی شدن قلب مومن یکی از حالاتی هست که در اثر عبادت و اعمال صحیح بوجود می‌آید. نگاهی به سخنان ائمه در این خصوص داریم.قلب‌ها همانند بدن‌ها ملول و کسل میشوند، پس با کسب تازه‌های دانش و حکمت و دست یافتن به حقایق و معارف نو ملالت و کسالت آن را از بین ببرید

برای نورانیت قلب و روح چه اعمالی خوب هست؟

پاسخ:

براساس روایات رسیده از معصومان علیهم‌السلام امور زیر جهت زدودن زنگارهای درونی و نورانیت قلب و روح خوب هست:

۱ – قرائت قرآن:
پیامبر می‌فرماید: “دل‌ انسان مثل آهن زنگار می گیرد. صیقلی کردن و زنگارزدایی آن به وسیله قرآن هست”[۱].

۲ – کسب حکمت و اطلاعات نو از معارف دینی:
علی علیه‌السلام فرمود: “قلب‌ها همانند بدن‌ها ملول و کسل میشوند، پس با کسب تازه‌های دانش و حکمت و دست یافتن به حقایق و معارف نو ملالت و کسالت آن را از بین ببرید”[۲].

۳ – تقویت و تحکیم ایمان و خالص کردن آن:
علی علیه‌السلام می‌فرماید: “با ایمان نقطه‌ای نورانی در قلب ظاهر می شود. هر اندازه ایمان افزون گردد، آن نقطه نورانی، روشن‌تر و زیادتر میگردد.”[۳].

در کلام دیگری می‌فرماید: “زینت و آرایه ‌قلب‌ها،‌خالص کردن ایمان هست”[۴].

۴ – پیوسته در ذکر خدا بودن:
علی علیه‌السلام می‌فرماید: “استدیموا الذکر فانه ینیر القلب؛ مداومت به ذکر خدا داشته باشید که دل را نورانی می کند”[۵].

۵ – به کارگیری اندیشه و تفکر، سبب بینایی قلب می گردد.
امام حسن مجتبی علیه‌السلام می‌فرماید: “بر شما باد به فکر کردن و اندیشه نمودن که باعث حیات قلب اهل بصیرت و کلید درهای حکمت هست”[۶].

۶ – تقوا:
علی علیه‌السلام می‌فرماید: ” تقوا داروی مریضی‌های دل، روشنایی بخش قلب‌ها، درمان دردهای بدن، پاک کننده پلیدی‌های روح، روشنایی بخش تاریکی چشم و امنیت دهنده در نا آرامی‌ها هست”[۷].

۷٫ حزن و گریه از خوف الهی و فرجام گناهان، قلب را نورانی می کند:
امام باقر علیه‌السلام می‌فرماید: “استجلب نور القلب بدوام الحزن”[۸].

۸٫ دیدار و همنشینی با علما نیکوکاران و اهل تقوا، سبب آبادی و نورانیت قلب میگردد[۹].
امور دیگری همانند نماز اول وقت، نماز شب و سحرخیزی نیز در نورانیت قلب مؤثر هست.

پی نوشت:
[۱] .احسانبخش ، صادق، آثار الصادقین، روابط عمومی ستاد نماز جمعه گیلان ، ج۱۸، ص ۱۲۹٫

[۲] . امام على بن ابى طالب علیه السلام، نهج البلاغه، انتشارات دار الهجره قم ، قصار ۱۹۷ .

[۳] . همان ، ص ۵۱۸ .

[۴] . احسانبخش ، صادق، آثار الصادقین، روابط عمومی ستاد نماز جمعه گیلان ، چاپ اول ، ۱۳۶۸ ه ش ، ج۱۸، ص ۱۲۲٫

[۵]. عبدالواحد بن محمد تمیمى آمدى، غرر الحکم و درر الکلم، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامى قم، ۱۳۶۶ هجرى شمسی، ص ۱۸۹ .

[۶] . علامه مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسه الوفاء بیروت – لبنان، ۱۴۰۴ هجرى قمری، ج۷۵، ص ۱۱۹ .

[۷] . امام على بن ابى طالب علیه السلام، نهج البلاغه، انتشارات دار الهجره قم ، ص ۳۱۳ .

[۸] . علامه مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسه الوفاء بیروت – لبنان، ۱۴۰۴ هجرى قمری، ج۷۵، ص ۱۶۲ .

[۹] . عبدالواحد بن محمد تمیمى آمدى، غرر الحکم و درر الکلم، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامى قم، ۱۳۶۶ هجرى شمسی، ص ۴۳۰ .